Over mij - Robert Stremming

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Over mij


Even voorstellen:

Mijn naam is Robert Stremming en woon in het kleine plaatsje Eext in Drenthe. Van kleins af aan ben ik geïnteresseerd in alles wat met treinen te maken heeft. Het is mij in feite met de paplepel ingegoten, want met mijn vader en moeder gingen we veel met de trein op pad. Later ben ik als tiener veel met de befaamde Tienertoer onderweg geweest en heb alle uithoeken van het land mogen ontdekken. De treinreis begon altijd eerst op het station Martenshoek, waarbij ik mij ook nog het oude houten haltegebouw goed herinner. Met een Blauwe Engel werd dan naar Groningen gereisd, vaak nog de onverbouwde en dus luidruchtige variant. Later werd het standaard instapstation Hoogezand-Sappemeer, waarbij eerst in de verbouwde Blauwe Engel werd plaatsgenomen en later in de Wadloper. Vanaf Groningen ging de reis dan verder met de zeer comfortabele Hondekop waarbij de 8 persoons coupé's bij één van de cabines favoriet waren. Later werd de Koploper, die nu nog steeds rondrijden, het vervoermiddel vanaf Groningen richting Zwolle en verder.

Niet alleen het reizen per trein vind ik interessant, maar ook alles er verder om heen. Denk daarbij aan de beveiliging, de stations, de techniek en de sfeer rondom het spoorwegbedrijf. Zo heb ik enige jaren vele uren doorgebracht op seinhuis Post T in Hoogezand. Nadat deze gesloten was en getransporteerd naar het Spoorwegmuseum, was ik veel op station Kropswolde te vinden. Ondertussen werd ik in 1988 door vrienden besmet met het stoomvirus. Sindsdien verschoof de aandacht van de treinen van de Nederlandse Spoorwegen naar stoomlocomotieven in Duitsland. Met name de smalspoorlocomotieven in de Harz kunnen op een warme belangstelling rekenen. Nu ik sinds een paar jaar vanaf station Assen wekelijks twee keer naar Den Haag Centraal pendel, is de interesse in de spoorwegen in Nederland aan het terugkeren.

Sinds 1978 ben ik ook begonnen met het maken van foto's. Eerst wat huis-, tuin en keukenplaatjes, maar al gauw werd de camera ook op treinen gericht. De eerste camera was een Kodak Instamatic camera zoals hieronder is te zien. De camera had een vaste lens, kon alleen op zonnig of bewolkt weer worden ingesteld en dus slechts een kwestie van afdrukken en klaar. Instellen was er verder niet bij. Nadeel van de camera was dat je niet door de lens keek maar erlangs. Er zijn daarom foto's van treinen gemaakt die achteraf niet helemaal gelukt waren. Ook was de kwaliteit van de afdrukken, zeker in vergelijking met nu, niet denderend. Maar het was een mooie compacte camera om wat mee te leren fotograferen.

De combinatie fotografie en treinen is gebleven door de jaren. Van mijn moeder kreeg ik voor het slagen van mijn HAVO examen in 1986 mijn eerste spiegelreflex. Dat werd de Minolta X-300. Een camera waarmee de belichting automatisch werd ingesteld bij de keuze van het diafragma, maar die verder niet voorzien was van bijvoorbeeld autofocus. Met deze camera heb ik tot de overstap naar digitaal in 2006 gefotografeerd, in totaal 20 jaar! Ik heb met deze camera alleen maar dia's gemaakt. In het eerste jaar rolletjes van Revue, waar ik achteraf wat spijt van heb, en later Fuji. De Fuji dia's waren qua kleur en scherpte veel beter en al met al heb ik in die 20 jaar de nodige dia's gemaakt. Voor het leren fotograferen is dit een ideale camera gebleken, want ik heb hier in allerlei lichtomstandigheden gefotografeerd en de meeste foto's waren veelal goed gelukt. Met deze camera heb ik vooral in de periode 1986-1992 veel foto's gemaakt. Daarna is dat afgezwakt door mijn werk. In die twintig jaar is alleen de sluiter een keer defect geweest, verder heeft de Minolta mij nooit in de steek gelaten.

De overstap naar digitaal heb ik wat aarzelend genomen, want digitaal was nog in opmars en kon nog niet tippen aan de kwaliteit van dia's. Toch heb ik eind 2006 de overstap gemaakt. Daarbij ben ik niet bij de standaard merken Canon of Nikon uitgekomen, maar bij Pentax. De eerste digitale spiegelreflex was de 100D van Pentax. Een hele fijne camera die ik van eind 2006 tot begin 2009 heb gebruikt. Deze camera had echter een tweetal nadelen. Ten eerste was ik veel buiten aan het fotograferen in allerlei weersomstandigheden en is deze camera niet weerbestendig. Daarnaast maakt de 100D gebruik van oplaadbare batterijen in plaats van een accu. In de praktijk bleek dat die oplaadbare batterijen heel snel leeg waren en je dus goed voorbereid en met veel extra setjes batterijen op pad moest gaan. Daarbij waren die oplaadbare batterijen zelf ook niet altijd geweldig en gingen regelmatig stuk. Verder maakte deze camera met zijn 6,1 megapixel sensor wel mooie plaatjes.

Om die reden stapte ik in 2009 over naar de tweede digitale spiegelreflex van Pentax. Dit werd de K20D. Deze camera was wel weerbestendig en maakte gebruik van een accu. Ook was het aantal megapixels op de sensor ondertussen gegroeid naar 14,2. Toch beviel mij deze camera minder goed en had ik vooral te maken met foto's die qua kleur en belichting vaak net niet goed waren. Vooral de kleur groen werd erg overheersend weergegeven. Bij de meeste foto's heb ik dat zoveel mogelijk weten weg te poetsen, maar bij een aantal is dat nog steeds te zien en minder gelukt. Het bleek wel een hele betrouwbare camera en heb ik er tot half 2016 mee gefotografeerd. Maar uiteindelijk ging ik kijken naar een andere camera die plaatjes afleverde zoals ik het ook in werkelijkheid door de zoeker zag bij het afdrukken.

Pentax kwam in 2016 met de eerste full frame camera op de markt. De recenties waren prima en ten opzichte van de andere merken was deze camera ook gunstig in prijs. Midden 2016 stapte ik daarom over op de K-1, de camera waar ik nu nog steeds mee fotografeer en hetzelfde gevoel heb als destijds met de Minolta. Ik kan bij wijze van spreken lezen en schrijven met deze camera en de foto's die ik ermee maak zijn zoals ik ze graag wil zien. Daarnaast daagt deze camera mij uit om meer met fotografie te doen en probeer ik ook verschillende opties uit die de camera biedt. Dat laatste is af te lezen aan het aantal foto's dat ik momenteel maak. Dat worden er elk jaar meer en niet alleen van treinen, maar ook nachtfoto's en een poging tot het maken van landschapsfoto's.

Op deze website kun je de foto's van mij bekijken via het menu. Via deze pagina's kom je bij verschillende databases uit, waar de foto's in zijn uitgesplitst. Momenteel zijn de digitale foto's van eind 2006 tot en met 2012 online te bekijken. Daarnaast staan ook de door mij gemaakte dia's van 1986 tot midden 1988 online. Ik wens je veel kijkplezier toe en mocht je meer willen weten over een foto of deze willen gebruiken, neem dan contact met mij op via de contactpagina.
 
Copyright 2017. All rights reserved.
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu